Deniz ufkuna yelken açan rotasız bir gemiyim şimdi,
Ufuk sis kaplı...
Kaptan dümeni bırakalı aylar olmuş,
Akıntıya kapılıp bilinmezliğe sürükleniyorum...
Hangi limanda son bulacak bu yolculuk?
Yoksa param parça olup; kıyıya mı vuracak kalbim?
Ah kalbim! Küreğe mahkum edilmiş bir esir...
Tek umut... tek çare... sensin... sen... Tarık'ım... Zühre'm... Venüs’üm...
Alp Er Tarık, İstanbul, 2020
Not: Bu yazının tüm hakları fikirpusulasi.blogspot.com aittir. Tamamının veya bir kısmının izinsiz kullanılması yasaktır.
Görüş ve önerileriniz için;
Twitter: Alp Er Tarık
Facebook: KatreDergisi
Yorumlar
Yorum Gönder